Exit Wounds

I will love you louder than your demons.

Naprawdę można mówić 'kocham' bez mówienia tego na głos, wprost. Widzę to w twoich oczach, słyszę to wyraźnie, kiedy starasz się mnie rozśmieszyć (zawsze ci wychodzi).

Pokazujesz mi blizny i świeże rany, niemal do kości; Czuję słodki zapach krwi, wciska mi się do nozdrzy i zostaje tam na długie godziny. Czuję się, jakbym tonął. Ćpałem kiedyś, codziennie chodziłem nagrzany, nadupcony, na haju. Pamiętam dreszcze, spazmy w środku miasta, w tłumach ludzi - przedawkowanie. Wszystko wydawało mi się wtedy obrzydliwe, ale kiedy patrzę na ciebie, na te blizny i rany, nie potrafię zmusić się, żeby czuć obrzydzenie. Piękno w braku perfekcji, tylko to przychodzi mi na myśl. Czuję wstyd, bo moje blizny to tylko przebarwienia, a rany to krople krwi na chusteczkach.

Stoimy w deszczu, mówisz, że mnie pocałujesz, jeśli nie zapalę papierosa. Ktoś gdzieś, daleko krzyczy coś o kurwie i odsyłaniu do diabła. Mam ochotę zdeptać paczkę fajek, ale moje uzależnienia są silniejsze ode mnie. Od mojego serca.

Mówisz o śmierci, planach, tabletkach, czasie. Tęsknię za moim darem pisania; Nigdy nie miałem takiego do mówienia, uczenia, przekonywania. Moje słowa brzmią pusto, jakby w ogóle nie miały prawa wydostać się z ust. Chciałbym mieć połowę twojego serca. Wyobrażam sobie, że może wtedy odjąłbym z ciebie część tej pustki, którą nieustannie widzę w twoich oczach.

Uciekamy przed własnymi głowami. Czuję się naćpany słowami, które do mnie mówisz, nie mogę spać. Leżę koło ciebie, pierwszy raz od miesięcy i dociera do mnie, że może czasem dostaję to, czego chcę. Wiem, że z tobą chcę czegoś świeżego, innego. Jakbym pił wodę po uczuciu największego pragnienia.

Kładziesz głowę na moim ramieniu; Czuję to. Każdą kość, nerw, czuję twój puls (wmawiam sobie, że jest normalny, jak u każdego człowieka. Ale wiem, gdzieś z tyłu głowy coś mówi mi, że ten puls, który czuję, jest zbyt wolny). Od lat nie czułem, uciekałem, gryzłem maskowałem wstręt (do siebie. Zawsze do siebie), który pojawiał się, kiedy tylko ktoś tknął mnie palcem. Nie mam ochoty już drapać skóry, zdzierać jej ze swojego ciała, chcę ci to powiedzieć, ale słowa nie formują się tak, jak powinny. Często to, co mówię na głos nie brzmi jak to, co mam w głowie. Ale ty rozumiesz. Patrzę na ciebie i zastanawiam się, dlaczego ja uciekłem z piekła, a ty nie. Dlaczego nie jestem wystarczający, żeby wymazać pragnienie śmierci? To chyba sięga głębiej, wnika we wnętrzności, zatruwa, trzyma się ciebie, jak ropiejąca rana. Nikt nie może tego zatrzymać.

***

Obiecałem ci cudowne miejsce, w tamtym dawnym liście, więc teraz siedzimy parę metrów nad ziemią (za każdym razem, kiedy tu jestem boję się patrzeć w dół, wychylać poza ten szeroki murek), blisko siebie. Staram się nie patrzeć na przestrzeń pod nami.

Opowiadam ci jak kiedyś, na falochronach, między lądem a bezkresnym morzem, siedziałem w miejscu i trzęsłem się ze strachu. Przytłoczyła mnie ta błękitna woda, jakby niebo postanowiło znaleźć się w odwrotnej pozycji. Śmiejesz się, a ja mam ochotę dodać, że zrobiłbym to jeszcze raz - wdrapał się na te cholerne kamienie - z tobą. Trzymasz mnie na ziemi, tak po prostu. Całujesz mnie, kręci mi się w głowie, czuję dreszcze - przedawkowanie, w środku miasta, w tłumie ludzi. Słowa więzną mi w gardle; Powinienem ci powiedzieć, że to był mój pierwszy pocałunek. Potem długo jeszcze czuję twoje usta na swoich.

Papierosy nigdy nie smakują już tak samo.

***

Budzę się wcześnie rano - pada śnieg, pierwszy tej zimy. Nie jest to tak spektakularne jak mogłoby być, bo białe płatki mieszają się z deszczem i nikną. Do wieczora nic nie zostanie z białego puchu, ale ja mimo wszystko wydaję z siebie parę dziwnych okrzyków i próbuję cię obudzić - mruczysz coś i zakrywasz się kołdrą po same oczy.

Otwieram okno i patrzę; Śnieg jest na pierwszym miejscu na mojej liście rzeczy, które sprawiają, że cieszę się jak dziecko. Każdej zimy marzę o bieli pokrywającej to zgniłe miasto, dodającej mu uroku, skrzącej się w słońcu jak malutkie gwiazdy zamknięte w puchu.

Kiedy dołączasz do mnie przy oknie, oczywiście owinięty grubą kołdrą, wybuchasz śmiechem - tak szczerym i pięknym (śmiejesz się ze mnie, bo stoję z otwartymi ustami), że zmieniam w głowie moją listę - Ty jesteś na pierwszym miejscu.

Spadł śnieg, a my jesteśmy tutaj, razem.

… You fall for this boy, and he touches you with his fingers; And burns holes through your skin with his mouth; And it hurts when you look at him, and when you don’t; And it feels like someone’s cut you open with a jagged piece of glass.

Jesteście żywi.

Nie macie przed sobą całej, przerażającej wieczności, dni spędzanych na zastanawianiu się, czy ktoś w tym zatrutym miesteczku nie wpakuje wam w końcu kulki między oczy ze strachu. Odczuwasz pragnienie, którego nie doznałeś przez swoje krótkie pierwsze życie; Tamto było wypełnione strachem wciskającym się do ust, dławiącym, nie pozwalającym spać w nocy i funkcjonować w świetle dnia. Odczuwasz pragnienie poznawania, biegu do przodu, czekania aż znowu wstanie słońce, chłonięcia wszystkiego do tego stopnia, że zaczyna boleć cię w piersi od przesytu. Wreszcie żyjesz. Masz cel, a miłość grzeje ci serce. Pozbywasz się wszystkich tych rzeczy, które kiedyś zatruwały ci umysł. Zniknęło irracjonalne obrzydzenie i strach przed czuciem własnego pulsu, jak w momencie, kiedy kładziesz głowę na nadgarstku. Z przyjemnością uświadamiasz sobie, że krew znowu krąży w twoich żyłach – już nie chcesz wydobywać jej na zewnątrz, malować ścian czerwienią, masz to za sobą. Jesteś dojrzalszy o jedno doświadczenie.

- Musimy się stąd wydostać na jakiś czas. - mówi Simon, zupełnie nagle po całych minutach milczenia, kiedy leżycie na kanapie w twoim domu, ty między oparciem a swoim chłopakiem; Kreślisz palcem delikatne znaki na jego ramieniu, tym, na którym nie opierasz głowy.

Czujesz się senny, rozleniwiony wczesnym porankiem, słońce wpadające przez okna grzeje cię w twarz. Jest cicho – twoja rodzinia jakiś czas temu pospieszyła za obowiązkami, których wy nie macie. Jeszcze nie teraz. Na razie cieszycie się sobą, spędzacie całe godziny na odkrywaniu się wzajemnie, każdy raz jakby był pierwszym i zarazem ostatnim. Czasem patrzysz na niego, kiedy czyta ci na głos wiersze, i masz wrażenie, że serce wybuchnie ci ze szczęścia.

- Chcesz wyjechać? - masz ochotę podnieść głowę, spojrzeć, jednocześnie cały się przed tym wzbraniając. Wstrzymujesz oddech, twoja dłoń nieruchomieję na jego ramieniu.

- Tylko z tobą.

- Przecież mówiłem ci, że nigdzie się stąd nie ruszam.

Czujesz delikatny pocałunek we włosach, przez twoje ciało przechodzi dreszcz. Simon mocniej cię do siebie przytula; Zamykasz oczy, czekasz, aż w końcu znowu się odzywa.

- Nie wyjedziemy na stałe. Myślałem, że chcesz podróżować?

Kiedyś. Kiedyś chciałeś uciec, zapomnieć, zniknąć, nic cię tu nie trzymało. Wydawało ci się, że dopiero na drugim końcu świata będziesz w stanie wreszcie się odnaleźć, zaleczyć tę pustkę. Chcesz to wszystko powiedzieć, ale uderza cię myśl – przecież pragniesz podróżować, biec, czuć.

Więc się zgadzasz.

* * *

Miasto tętni życiem. W pierwszej chwili myślisz, że przyjechaliście w złą porę, wczesnym popołudniem – cały ten tłum na stacji, w restauracjach, kawiarniach, ludzie przepychający się i nieznośny szum. Po chwili zdajesz sobie sprawę, że tak jest tutaj cały czas, niezależnie od godziny.

Kiedy przechadzacie się między sklepami muzycznymi (Simon powiedział ci, że to jego ulubione miejsca, a ty bardzo chcesz to wszystko zobaczyć) zaczynasz dostrzegać urok miasta, tak różniącego się od Roarton – pustego, sennego miasteczka z ciemnymi umysłami. Możesz czuć się tam dobrze, z rodziną i Simonem u boku, ale nigdy nie zdołasz pozbyć się ciągłego znudzenia monotonią, musisz to do siebie przyjąć. Nie zapomnisz wszystkiego, co działo się, kiedy byłeś jeszcze chodzącym trupem.

Zatrzymujecie się nagle, niemal wpadasz na swojego towarzysza.

- Chcę ci coś pokazać, Kier.

Patrzysz na budynek z betonu przed wami, wyglądający jakby robotnicy porzucili jego wznoszenie w połowie. Zastanawiasz się, co to za miejsce, co takiego Simon chce ci pokazać. Masz złe przeczucie, tak naprawdę wcale nie chcesz tam iść, ale przecież on będzie tuż obok ciebie, prawda?

Siadacie na czymś, co prawdopodobnie miało być oknem, a pozostało dziurą w betonie. Mimowolnie czytasz wulgarne napisy na ścianach, krzywisz się. Wszystko tutaj jest szare i smutne, ale ze swojego miejsca możecie obserwować powoli zachodzące słońce i niewielki skrawek zieleni, oddzielający ten budynek od reszty miasta. Nachodzi cię ochota, żeby sięgnąć po szkicownik, który masz w torbie.

- Kiedyś bardzo często tu przychodziłem. Z ludźmi. - Simon nerwowo pociera dłonią zgięcie łokcia; Gdyby nie ten gest, myślałbyś, że to pozytywne wspomnienie z młodzieńczych szaleństw z przyjaciółmi. Ale tam, pod płaszczem, schowane są blizny po igłach.

Milczysz, wbijasz wzrok w ziemię, ale słuchasz uważnie. Twój chłopak tak rzadko, przez cały czas, kiedy jesteście razem, opowiada ci cokolwiek o sobie. Każdą informację chłoniesz jak powietrze, chcesz więcej więcej więcej, każdy sczczegół.

- Tutaj umarłem.

Czujesz, jak coś ściska ci gardło. Wyobrażasz sobie Simona, na tej betonowej podłodze, tylu ludzi wokół, zajętych swoim własnym hajem, odjazdem, tripem. Wyobrażasz sobie, jak umierał po swojej ostatniej dawce heroiny, całkiem sam. Czy to było przyjemne, do samego końca, a może jednak cierpiał? Jak długo leżał tutaj, dopóki w końcu ktoś nie zauważył, że jest już martwy?

Czujesz łzy na policzkach, pochylasz głowę; Wstrząsa tobą ohydny, głośny szloch.

- Dlaczego byłeś tutaj? Dlaczego nie wróciłeś do domu? Dlaczego… - słowa więzną ci w gardle, słyszysz swój własny, łamiący się głos. Nie brzmisz jak ty.

Simon przytula cię do siebie, zmusza, żebyś usiadł mu na kolanach, więc ciasno obejmujesz go za szyję, chowasz twarz w jego włosach. Chcesz zapomnieć, że pragniesz znać wszystkie szczegóły, nie myśleć o tym już nigdy.

- Ojciec wyrzucił mnie z domu kiedy miałem dziewiętnaście lat. Jak tylko dowiedział się, że daję sobie w żyłę.

- To wszystko jest tak cholernie niesprawiedliwe. Wszystkie te rzeczy, które cię spotkały, wcześniej i później.

Trzyma cię w ramionach, dopóki obrazy nie wyblakną w twojej głowie (nie wiesz, ile jeszcze będziesz mieć je pod powiekami) i nie zaczynasz brać głębokich oddechów. Przychodzi ci do głowy pomysł, jarzy się jak fajerwerki, zasiewa nadzieję gdzieś w tym kawałku mięsa, pompującym krew.

- Chodźmy do twoich rodziców. Minęło tyle czasu, jestem pewny, że możesz to naprawić! To nasze nowe życie, no nie? - odsuwasz się, żeby spojrzeć na jego twarz, ale kiedy to robisz, uśmiech znika ci z twarzy. Czujesz nieznośne pieczenie skóry w miejscach mokrych od niedawnych łez.

Simon kręci głową, a ty postanawiasz już nic nie mówić. Wiesz, że ma ci jeszcze coś do powiedzenia, ale nie teraz, jeszcze nie teraz, nie jesteś na to gotowy.

* * *

Zatrzymujecie się w najtańszym motelu, jaki tylko udało się wam znaleźć. Niedługo wyruszycie dalej i nie jesteś pewny, czy bardziej odczuwasz ekscytację, czy nerwowość, bo przecież wcale nie macie pieniędzy, ale z Simonem wszystko wydaje się łatwiejsze. Uśmiechasz się, kiedy zsuwa wasze dwa osobne łóżka razem, śmiejesz, kiedy popycha cię na nie, lądując nad tobą. Zatracasz się w pocałunku, z wrażeniem białego szumu w głowie.

Godzinę później siadasz na podłodze i rysujesz, przy dźwiękach gitary, na której gra Simon.

Dociera do ciebie, że nieważne gdzie jesteście, zawsze czujesz się jak w domu, jeśli tylko on jest przy tobie. To głupie, myślisz, dziecinne. Nigdy nie wierzyłeś w bratnie dusze. Już dawno przestałeś porównywać to, co masz teraz, z tym, co miałeś kiedyś. Z Rickiem. Tamto było nienormalne, wieczne chowanie się i niepewność, poczucie, że jesteś dosłownie brudnym sekretem. Oddałeś całe swoje serce, przyjąłeś to minimum, które ci narzucił. Tylko po to, żeby potem uciekł do wojska i zginął. Nie możesz teraz o tym myśleć, o wszystkich straconych szansach, o braku nadziei, bo to prowadzi do jednego – do myśli o twoim własnym samobójstwie.

Nie zauważasz, kiedy przestajesz rysować, a zaciskasz palce na ołówku tak mocno, że bieleją ci knykcie. Blizny na nadgarstkach zaczynają swędzieć, masz ochotę drapać je do krwi. Dźwięki gitary ustają.

- Co się stało? - Simon pochyla się do ciebie ze swojego miejsca na łóżku; Nic się przed nim nie ukryje i czasem bardzo tego żałujesz. Tego, że zdarza ci się go martwić.

- Nic, po prostu… Pomyślałem o Ricku.

- Czyli jednak coś.

Nie chcesz o tym rozmawiać. Ciągle powtarzasz, że to było kiedyś, a teraz jest teraz. Mimo tego Simon od czasu do czasu pyta cię o twoją dawną miłość i zadziwia cię, że go to obchodzi i że każdą informację przyjmuje ze stoickim spokojem, ba, często też pociesza.

- Zaśpiewasz? - wskazujesz na gitarę, zostawioną na podłodze.

Więc Simon śpiewa dla ciebie; Spokojny, kojący utwór o miłości i zostawianiu bólu daleko za sobą. Jutro rano ruszacie w dalszą podróż, łatwo ci zapomnieć o przykrych wspomnieniach. Jakiś czas później zasypiasz na niewygodnym, motelowym łóżku, ale naprawdę czujesz się jak w domu, będąc przytulonym do ciepłego ciała Simona.

(2003)

Brian śpi w moim pokoju hotelowym; Nie mogę oderwać od niego wzroku, wygląda tak drobno w tym wielkim, królewskim łóżku.

- Jest ósma rano… - klękam na podłodze, całuję go w odsłoniętą szyję, szczękę, potem w kącik ust i skroń. Krzywi się i odwraca ode mnie, naciąga kołdrę po sam czubek głowy. - O dziewiątej mamy sesję.

- Mhmm.

Pochylam się, ściągam z niego kołdrę zdecydowanym szarpnięciem. Brian głośno wzdycha, łapie mnie za rękę i ciągnie w dół z zadziwiającą jak na kogoś zaspanego siłą. Całuje mnie, dopóki nie brakuje nam powietrza, a potem przylega do mnie, jego ramiona ciasno wokół mojej szyi.

- Śniłem, że odchodzisz. - szepta tak cicho, że ledwo rozróżniam słowa.

Chcę mu powiedzieć, że nie odejdę – po części byłaby to prawda, ale po części kłamstwo, a kłamałem już za długo wcześniej, tyle lat. Całe nasze życie razem to kłamstwo, na dodatek bolesne. Ale czy każde takie nie jest? Nie mamy przyszłości. Nie mamy nawet teraźniejszości.

Milczę za długo.

- Nie mów mi, że musisz.

- Bri…

Odsuwa się ode mnie, gwałtownie sięga po paczkę papierosów i zapalniczkę, zakopane gdzieś pod naszymi ubraniami, rozrzuconymi na podłodze. Odpala fajkę, zaciąga się. Nie chcę widzieć, jak trzęsą mu się dłonie, znowu go przytulam, chowa twarz w zgięciu mojej szyi.

- Chcę z tobą zostać. - słowa niemal więzną mi w gardle.

Całe nasze życie razem to złość, rozczarowanie, złudne nadzieje. Wiem, że nie musi tak być, że wszystko zależy ode mnie. Jak cienka jest granica między miłością a nienawiścią, kiedy Brian w końcu ją przekroczy? Czemu nie daję mu jasnych odpowiedzi, czemu brnę w tę chorą grę – to coś w nim, nie potrafię mu odmówić, niszczę go kawałek po kawałku, jestem świadom konsekwencji. Chyba w ogóle go nie kocham, to tylko toksyczne przyciąganie – ta myśl odbiera mi oddech.

* * *

(Londyn)

- Mam wrażenie, że nie potrafię robić nic innego, wiesz? Umiem tylko śpiewać.

- Mógłbyś robić milion innych rzeczy. - nie podnoszę wzroku; przeglądam jakiś muzyczny magazyn, ale tak naprawdę nie mogę się skupić, jestem oddalony od siebie, od tego mieszkania. Od Briana. - Jesteś mądry.

Molko prycha, a ja wreszcie na niego patrzę. Opiera się o kuchenny blat, od razu zauważam koło niego butelkę czerwonego wina I pusty kieliszek.

- Zamierzasz pić?

- A jak myślisz? - niemal od razu nalewa sobie alkoholu, jak zwykle pierwszy kieliszek pije w zastraszającym tempie. Obserwuję go uważnie, w końcu Brian pyta, czy chcę się napić razem z nim. Zgadzam się, bo wiem, że inaczej wypije całą butelkę sam, a to nigdy nie kończy się dobrze.

Brian ma dziwny humor; Nie potrafię dokładnie tego opisać. Odkąd wróciliśmy do domu, na jego ustach majaczy cień uśmiechu, ale widzę ten uśmiech bardzo jako szyderczy. Ma zmarszczkę między brwiami, jakby głęboko się nad czymś zastanawiał, jakby był zmartwiony. Wydaje mi się (nie, jestem tego pewny), że wiem co ma w głowie.

Kiedy na lotnisku, przed drogą powrotną, dostałem telefon i powiedziałem tylko ‘nie czekaj na mnie na lotnisku, wrócę późno’ Brian stał za mną, chociaż wydawało mi się wcześniej, że pokazuje swój paszport przy biurku. Oczywiście wcale nie wróciliśmy późno – była 8 rano, kiedy wylądowaliśmy w Heathrow. Brian był zmęczony, wszyscy byliśmy, ale on wyjątkowo marudził, powtarzał, że nienawidzi samolotów, prawie spadł ze schodów, kiedy wychodziliśmy z lotniska, żeby złapać taksówkę. Mimo wszystko z ust nie schodził mu ten dziwny pół-uśmiech.

Teraz leżymy na kanapie w jego mieszkaniu; Brian na mnie, leniwie kreśli jakieś znaki na moim odkrytym ramieniu. Pachnie alkoholem i papierosami, jak zawsze.

- Co z…? - pyta cicho i chociaż nie kończy wiem, o czym mówi. O kim.

- Muszę…

Zamyka mi usta pocałunkiem; Tak naprawdę nie chce wiedzieć.

* * *

Budzę się w łóżku sam, Stefan pojechał do swojego mieszkania w środku nocy, chociaż nawet nie wiem kiedy dokładnie, spałem. Wrócił do niego, do tamtego. Nie chcę o tym myśleć, więc zaparzam sobie czarną kawę (nienawidzę czarnej kawy) i siadam na podłodze w salonie, przeglądając szkice tekstów i melodii.

Nagle widzę coś zupełnie niepasującego do chaosu muzyki – Kartka z pismem Stefana.

Wybieram Jego. Zawsze wybieram Jego, nieważne jak bardzo okrywam swoje serce lodem i drutem kolczastym, jak kłamię, raz za razem.

Krótka notatka, a ja czuję, jak topnieję w środku, rozpływam się, wypełnia mnie gorące uczucie czegoś, czego nawet nie potrafię nazwać. Od razu myślę, mam nadzieję, że to wyznanie dotyczy mnie, nikogo innego, chociaż gdzieś z tyłu głowy mały głos krzyczy ‘jesteś idiotą, że robisz sobie nadzieję!’.

Co ta kartka robiła między moimi tekstami piosenek?

Nagle się budzę, leżę sam w swoim łóżku. Patrzę na puste miejsce obok siebie, poduszki nadal pachną Nim. Serce bije mi za szybko, słyszę ten dźwięk w klatce piersiowej, czuję to bicie uderzające w żebra, panika ogarnia mnie całego.

Biorę zimny prysznic i powtarzam sobie raz za razem, że to tylko zmęczenie po podróży.

* * *

Późnym wieczorem, kiedy udało mi się uspokoić paroma butelkami piwa, słyszę klucz przekręcany w zamku drzwi wejściowych.

- Cześć. - Stefan uśmiecha się pogodnie, jakby wcale mnie nie zdradził (mnie?), jakby wcale nie był jeszcze przed chwilą u kogoś innego, jakby wracał ze spaceru. Wyobrażam sobie, że się kochali, na pewno, w tym samym łóżku, w którym parę lat temu robił to ze mną. Skóra kurczy mi się na głowie, robi mi się niedobrze.

- Nudziłem się. - mówię, wciskając głowę między kolana. Siedzę na podłodze w salonie; Nie miałem odwagi sięgnąć do porozrzucanych kartek z melodiami i tekstami. Irracjonalny strach po głupim śnie wcale nie pomagał w pozbyciu się uczucia, że wszystko we mnie się rozpada.

- Jak było? Wiesz, z nim. Mam nadzieję, że wziąłeś prysznic, nie chcę czuć go na tobie, tak jak on pewnie nie chciałby czuć mnie. W końcu żyje w pełni tego kłamstwa.

Stefan zatrzymuje się w pół kroku, stoi tyłem do mnie. Zauważam, jak jego ramiona opadają, jak schyla głowę, jakby to co powiedziałem go przygniotło.

- Dużo wypiłeś? - w końcu do mnie podchodzi, ma szarą twarz. Robi ruch, jakby chciał mnie objąć, ale rozmyśla się.

- Za mało.

- Jesteś okrutny w tym co mówisz.

- A ty niby nie jesteś, kurwa, ‘okrutny’? - krzyczę, zrywam się z podłogi.

Całe nasze życie razem to ból ból ból. Chcę się go pozbyć, chcę powiedzieć Stefanowi, żeby odszedł, raz na zawsze. Żeby przestał robić mi nadzieję na coś, co wiem, że nigdy nie nadejdzie. Ale to coś w nim… Pragnę go, a ja dostaję wszystko czego pragnę, zawsze.

Szybko się uspokajam, siadam z powrotem na podłodze, a on wreszcie mnie przytula, składa pocałunek na moich włosach.

- Nie mam już sił na w kółko powtarzane kłótnie. - mówię – Musisz w końcu wybrać, nie możemy tak żyć.

Jestem już pewny swoich decyzji – jeśli Stefan tym razem odejdzie, nie będę próbował zatrzymać go przy sobie za wszelką cenę, tak jak robiłem dotychczas. Uświadomienie sobie tego sprawia, że robię się niesamowicie słaby.